DİLENCİ KIZ

Kış ortasıydı... havâ pek soğuktu, yerlerde
Bir arşını mütecavizdi gaalibâ karlar;
Soğuktu, hâtıra geldikçe ellerim sızlar
O kış, evet o şitâ-yi sefâlet-âverde

Sokakta dondu sanırdım kanım burûdetten;
Soğuk soğuk ciğerimden geçerdi bâd-ı vezân!
Yolumda her kimi görsem benim gibi nâlân
Olurdu titreyerek serdî-i tabîatten.

Bir akşam üstü... Bütün donmuş ortalık, herkes
Telâş ile müteveccihti kendi hanesine,
Elinde bir yiyecek nakl ederdi ianesine.

Erişti gûşuma pek ince, pek küçük bir ses:
O karlar üstüne düşmüştü zavallı melek,
Morarmış ağzı ile derdi: “Bir dilim ekmek!”

(Süleyman Nesib)

Özel Arama Motoru
- Design by Filozof.net