ABDULLAH b. MUHAMMED b. ABDURRAHMAN
EbÛ Muhammed Abdullah b. Muhammed b. Abdirrahmân b. Hakem (ö. 300/912) Endülüs Emevî Devleti emîri (888-912).
229 (844) yılında doğdu. Gençlik yıllarından itibaren, babası devrinde çıkan isyanların bastırılmasında görev aldı. Kardeşi Münzir’in, İbn Hafsûn’un Bü-beşter’i (Bobastro) muhasarası sırasında ölümü üzerine, 29 Haziran 888 tarihinde tahta geçti. Bu sırada Ömer b. Hafsûn’un isyanı devam ediyordu. Yeni emîrin teklifi üzerine İbn Hafsün İsyandan vazgeçip ona biat etti, ancak bir yıl geçmeden tekrar isyan bayrağını açtı. Abdullah b. Muhammed, yıllardan beri devleti tehdit eden İbn Hafsûn meselesini kesin olarak halletmek istiyordu. Bu maksatla Mayıs 891’de âsinin bulunduğu Bulây (Polei) Kalesi üzerine yürüdü ve kaleyi kuşattı. Emîrin karşısında dayanamayacağını anlayan İbn Hafsûn kaçtı ve Bulây zaptedildi. Bunu, İbn Hafsûn’un elinde bulunan İstice’nin (Ecja) alınması ve Bübeşter’in kuşatılması takip etti. Ancak son derece müstahkem olan Bübeşter’i ele geçirmek mümkün olmadı. Birkaç yıllık bir sükûnetten sonra İbn Hafsûn’un İlbire’ye (Elvira) saldırması üzerine mücadele yeniden başladı. Ahmed b. Ebû Abde’nin kumandasındaki Kurtuba ordusu onu ağır bir yenilgiye uğrattı. İbn Hafsûn, kuzeydeki hıristiyan krallarından destek almak gayesiyle 899’da hıristiyan olduğunu ilân etti. Ancak bu hareketi sebebiyle Kuzey Afrika müslümanlarının desteğini kaybetti. Bu sefer İşbîliye’yi ele geçirmiş olan âsi İbrahim b. Haccâc İle anlaşıp ondan büyük ölçüde yardım aldıysa da Ahmed b. Ebû Abde’nin karşısında yine mağlûp oldu. Emîr Abdullah ile İbn Hafsûn arasındaki mücadele emîrin Ölümüne kadar devam etti. Bu mücadelelerin hemen hepsinde İbn Hafsûn’un mağlûp edilmesine rağmen Bübeşter zaptedilip İsyana son verilemedi.
Abdullah b. Muhammed zamanında Endülüs’ün her tarafında isyanlar birbirini takip etti. Bunlardan biri, İşbîliye’de önce Araplar ile müvelledûn (İspanyol asıllı müslümanlar) arasında mücadele şeklinde başlamış ve müvelledûn’un mağlûp edilmesinden sonra emîre karşı isyana dönüşmüştür. İşbîliye’de oturan Benî Abde, Benî Hamdûn ve Benî Haccâc aileleri müvelledûna karşı birleşerek onları mağlûp ettiler. Fakat daha sonra birbirleriyle nüfuz mücadelesine giriştiler. Benî Haccâc’ın reisi İbrahim b. Haccâc rakiplerini bertaraf ederek İşbîliye’ye hâkim oldu. Bu arada âsi Ömer b. Hafsûn’a büyük ölçüde yardım etmesine rağmen Emîr Abdullah’ın ona karşı harekete geçmemesi ve yanında rehin olarak bulunan oğlu Abdurrahman’ı serbest bırakması, İbrahim b. Haccâc’ı emîre itaat etmeye şevketti.
Bundan sonra İşbîliye İbrahim ve oğullarının idaresinde kaldı. Buna benzer bir hareket de yine aynı yıllarda İlbire’de meydana geldi. Müvelledûn ile Araplar arasındaki mücadele Araplar’ın galibiyeti ile sona erince Araplar’ın lideri Savvâr b. Hamdûn bu sefer de Emîr Abdullah’a karşı ayaklandı. Savvâr, emîrin kuvvetlerini mağlûp ettiyse de müvelledûn ile işbirliği yapan İbn Hafsün’un kuvvetleri tarafından esir alınarak idam edildi. Onun yerine geçen şair Saîd b. Cûdî, İbn Hafsûn karşısında bir varlık gösteremedi ve böylece bir âsi diğer âsiyi bertaraf etmiş oldu. Emîr Abdullah zamanında bu derece tehlikeli olmasa bile ülkenin başka yerlerinde otuz civarında isyan çıkmış ve emîrin dirayeti ve mücadele azmi sayesinde Endülüs Emevî Devleti parçalanmaktan kurtulmuştur.
Abdullah b. Muhammed devrinde devletin asıl kuvvetleri isyanları bastırmakla meşgul olduğundan, komşu hıristiyan devletlere karşı büyük çapta askerî harekâta girişilememiş, sadece sınır bölgelerindeki vali ve kumandanlar kendi güçleriyle bazı akınlar düzenlemişlerdi. 904-911 yıllan arasında düzenlenen bu akınların en Önemlileri. Leb b. Muhammed ile Muhammed b. Abdülmelik et-Tavîl’in yaptığı akınlardır.
Abdullah b. Muhammed yirmi beş yıl devam eden emirliği süresince bütün gücünü ülkesinin parçalanmasını önlemek için harcamış, imar faaliyetlerine pek fırsat bulamamıştır. Ölümü üzerine yerine torunu Abdurrahman geçti. Kaynaklar Abdullah’ın edebiyat ve ilme değer veren, İslâm tarihi ve Arap edebiyata ile meşgul olan şair bir kişi olduğunda birleşirler.
Bibliyografya
1- İbnü’l-Esîr, el-Kâmil (nşr. C. I. Tornberg), Leiden 1851-76-Beyrut 1399/1979.
2- İbn Haldun, el-‘İber, Bulak 1284-Beyrut 1399/1979.
3- Nüveyrî, Nihâyetü’l-ereb (nşr. Ahmed Kemâl Zekî), Kahire 1980.
4- E. de Zambaur. Manuel de Gûne’alogie et de Chronologie Pour l’Histroire de l’lslam, Hannover 1927.
5- R. Dozy, Histoire des musulmans d’Es-pagne (nşr. E. Levi-Provençal), Leiden 1932.
6- E. Levi-Provençal, Histoire de l’Es-pagne musulmane, Paris 1950-53.
7- E. Levi-Provençal, “Abd Allah b, Muhammad”, El2 (İng.). I, 49.
8- Hâlid es-Sûfî, Târîhut-‘Arab fi-Endelüs (Aşrü’l-imâre), Bingazi 1980.
9- K. V. Zettersteen. “Abdullah”, İA, I, 36-37.
TDV İslam Ansiklopedisi