ABDULLAH KIRİMİ (ö. 999/1591), Osmanlı hattatı. Kırım’dan geldiği için Kırîmî nisbesiyle anılmıştır. Yazıda hocası Şeyh Hamdullah’ın torunlarından Derviş Mehmed’dir. “Şeyh vadisi”nde yazı yazmaya başladı ve büyük bir şöhrete kavuştu. Bu arada sülüs-nesih yazılarında yeni bir üslûp denemesine girişti. Sonunda muvaffak olamadığı gibi eski üslûbunu da bozdu. Gülzar-ı Savâb’da ölümüne yakın tanburunu kırarak tövbe ettiği bildirildiğine göre, mûsiki ile de meşgul olduğunu söylemek mümkündür. Son zamanlarında mezarını yaptırıp taşını diktirdiği, taşın üzerine tarih olarak yan yana iki dokuz (99) yazdığı, soranlara da, “Talebelerimden bir dokuz daha yazacak bulunur” dediği rivayet edilir. Bu taş Edirnekapı Mezarlığı’nda iken hasara uğradığından Türk ve İslâm Eserleri Müzesi’ne kaldırılmıştır.
Abdullah Kırîmî’nin üçte ikisini yazdığı ve önde gelen talebelerinden Emrullah Efendi’nin tamamladığı, muhakkak hattıyla bir En’âm-ı Şerif. İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi’ndedir.
Bibliyografya
1- Müstakimzâde. Tuhfe-i Hattâttn (nşr. İbnulemin Mahmud Kemâl), istanbul 1928.
2- Nefeszâde İbrahim. Gützâr-ı Sauâb (nşr. Kilisli Muallim Rıfat), İstanbul 1939.
3- Suyolcuzâde Mehmed Necîb. Deuhatü’l-küttâb (nşr. Kilisli Muallim Rıfat), İstanbul 1942.
TDV İslam Ansiklopedisi